Θα ζήσουμε ποτέ σε άλλους πλανήτες;

Είναι πολύ πιθανό ο άνθρωπος να μην μπορεί να υπάρξει χωρίς τη Γη

Σε ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον, η Γη βρίσκεται στα πρόθυρα της οικολογικής και κοινωνικής κατάρρευσης εξαιτίας μιας ανίατης ασθένειας των φυτών που καταστρέφει τις καλλιέργειες και προκαλεί ασφυκτικές αμμοθύελλες. Με τον πλανήτη να γίνεται σταδιακά εχθρικός, το οξυγόνο να λιγοστεύει και την ανθρωπότητα να απειλείται με εξαφάνιση, μια ομάδα της NASA αναλαμβάνει μια απελπισμένη αποστολή ως έσχατη λύση: να ταξιδέψει μέσα από μια σκουληκότρυπα κοντά στον Κρόνο, αναζητώντας σ’ έναν άλλο γαλαξία ένα νέο απάγκιο για το ανθρώπινο είδος.

Αν αυτό που διαβάσατε παραπάνω σας θυμίζει κάτι, είναι επειδή πρόκειται για την υπόθεση του Interstellar. Εδώ και δεκαετίες, μεγαλώνουμε με παρόμοιες ιστορίες επιστημονικής φαντασίας. Με τις κινηματογραφικές περιπέτειες διαγαλαξιακών εξερευνητών και τους κατοικήσιμους κόσμους που ανακαλύπτουν στα ταξίδια τους. Ο Τατουίν, ο Ναμπού και ο δασώδης δορυφόρος Έντορ στο σύμπαν του Star Wars παρουσιάζονται ως μέρη με ατμόσφαιρα, βαρύτητα και οικοσυστήματα που μπορούν να υποστηρίξουν ανθρώπινους και άλλους οργανισμούς, ουσιαστικά χωρίς κανέναν εξοπλισμό επιβίωσης. Στο Star Trek, η βασική αποστολή του Έντερπράιζ είναι η εξερεύνηση νέων κόσμων. Το πλήρωμα εντοπίζει και επισκέπτεται πλανήτες που αναφέρονται ως «κλάσης Μ», δηλαδή με συνθήκες παρόμοιες με της Γης, που τους επιτρέπουν να κυκλοφορούν και να αναπνέουν ελεύθερα. Την εικόνα ενός ανθρώπινου είδους που έχει εξαπλωθεί σε πολλά πλανητικά συστήματα δίνει επίσης και το Dune, ενώ στο The Martian, ο Ματ Ντέιμον υποδύεται τον Μαρκ Γουάτνι, έναν επιστήμονα που ξέμεινε στον Άρη για μήνες. Για να επιβιώσει αναγκάζεται να επιστρατεύσει όλες τις γνώσεις και την εφευρετικότητά του μέχρι την επόμενη προγραμματισμένη αποστολή. Πολλές από αυτές τις ταινίες, μάλιστα, διαθέτουν πληρωμένους επιστημονικούς συμβούλους που φροντίζουν ώστε η επιστήμη πάνω στην οποία βασίζεται η πλοκή να είναι «ρεαλιστική».

Δεδομένης της αλματώδους εξέλιξης της επιστήμης και της τεχνολογίας τις τελευταίες δεκαετίες, είναι ίσως δελεαστικό να πιστεύουμε ότι μια εποχή διαπλανητικού αποικισμού δεν είναι εξαιρετικά μακριά. Αν ρωτήσεις έναν τυχαίο περαστικό αν θα ζουν άνθρωποι στον Άρη σε 100, 200 ή 300 χρόνια, πολύ πιθανό να σου απαντήσει θετικά. Όμως, απ’ όλες αυτές τις ιστορίες που το είδος μας αρέσκεται να πλάθει, λείπει κάτι πολύ βασικό: αυτό που κάνει έναν πλανήτη πραγματικά κατοικήσιμο για τους ανθρώπους. Το πώς κρίνεται ένας πλανήτης «κατοικήσιμος» στα βιβλία αστρονομίας και το τι σημαίνει αυτό στην πραγματικότητα, είναι δύο πράγματα εντελώς διαφορετικά.

Είναι πολύ πιθανό η Γη να είναι το μοναδικό μέρος που μπορεί να μας στεγάσει. Είναι πολύ πιθανό, όπως συνηθίζεται να λέγεται, να μην υπάρχει Πλανήτης Β.

---

Σε αυτό το γράμμα έχουν προς το παρόν πρόσβαση μόνο τα μέλη. Τα γράμματα ξεκλειδώνονται έναν χρόνο αφού δημοσιεύονται, αν θέλετε όμως να τα διαβάζετε τη στιγμή που κυκλοφορούν μπορείτε να αποκτήστε μια ετήσια συνδρομή με μόλις 15€. Το Κοσμικό Λάτε δε θα υπήρχε χωρίς την υποστήριξη των συνδρομητών του.