Η ώρα πλησίαζε μεσάνυχτα. Παρασκευή. Η ατμόσφαιρα βαριά από την κάψα του καλοκαιριού. Πάνω από το κεφάλι μου η Σελήνη με παρακολουθούσε στωικά. Μια αιώνια, αδιάφορη θεά που καταδέχτηκε να μας δείξει, για πολλοστή φορά, το ένα και μοναδικό, σχεδόν τετριμμένο της πρόσωπο. Κι όμως, υπήρχε ένα ίχνος πρόκλησης στο παγωμένο της φως. Μια σιωπηλή μονομαχία είχε μόλις προκηρυχθεί μεταξύ εμού και του σύμπαντος.
Η μοίρα μου ήταν προδιαγεγραμμένη. Υπέκυψα. Το χέρι μου, σαν να είχε βούληση δική του, τράβηξε από την τσέπη του παντελονιού μου το ταπεινό μου όπλο: ένα smartphone. Οι πιθανότητες ήταν εναντίον μου, μια κοσμική φάρσα έτοιμη να εκτυλιχθεί. Τι ήλπιζα να πετύχω; Μπορούσα εγώ, ένας απλός Χόμο σάπιενς, να αιχμαλωτίσω τη μεγαλοπρέπεια μιας ουράνιας θεάς, χρησιμοποιώντας έναν επεξεργαστή και μερικούς φακούς από πλαστικό; Ήταν σαν να προσπαθώ να πιάσω τον Κθούλου με ψαροτούφεκο.
Το πρώτο κλικ ήταν μια οδυνηρή επιβεβαίωση της ασημαντότητάς μου. Μια λευκή, άμορφη κηλίδα. Μια προσβολή στην αισθητική. Η Σελήνη, εκκωφαντική μέσα στη σιωπή της, με περιγελούσε: «Αυτό είναι το καλύτερο που μπορείς να κάνεις;» φανταζόμουν να λέει.
Δεν είχα πει την τελευταία μου λέξη. Βυθίστηκα στα απόκρυφα μενού της κάμερας, ψαχουλεύοντας απεγνωσμένα ψηφιακές επικλήσεις και μυστήριες ρυθμίσεις, κατανοητές μόνο από τους μάγους της φυλής μας. Και τότε, σε μια γωνιά, σαν ξεχασμένος ψίθυρος, το είδα: Supermoon. Μια λειτουργία της οποίας την ύπαρξη αγνοούσα. Μια υπόσχεση από τους αλγοριθμικούς θεούς της Σίλικον Βάλεϊ. Πάτησα το κουμπί με δέος και αμφιβολία. Αυτό που ακολούθησε ήταν ένα μικρό τεχνολογικό θαύμα, μια ψηφιακή αλχημεία που αψήφησε τα όρια της επιστήμης. Η οθόνη γέμισε με μια εικόνα τόσο εξωφρενικά καθαρή, τόσο προκλητικά λεπτομερή, που ένιωσα πως είχα κάνει κάποια σκοτεινή συμφωνία με τον διάβολο. Μήπως πούλησα μόλις την ψυχή μου για μια φωτογραφία; Πολύ κακό ντιλ. Αν το ήξερα θα είχα ζητήσει λεφτά. Το αποτέλεσμα ήταν τόσο εξωπραγματικά εντυπωσιακό, που εκ των υστέρων μοιάζει πολύ καλό για να είναι αληθινό.
Ε, ήταν. Δηλαδή, περίπου.